با تشکر از سارا و پاییز که مرا  دراین بازی وبلاگی دعوت کردند و با عرض پوزش که کمی دیر شد

افرادی که در من تاثیر ابدی دارند

1-پدرم

خیلی وقتا شنیدم که می گن آدم مهربانی هستم . والا نمی دونم اگر این افراد پدرم را می دیدند مرا چه می خواندند. فقط می تونم بگم همیشه دوست داشتم مهربانی ، قاطعیت ،صبوری ، مصمم و منظم و قانونمند بودن  پدرم را داشته باشم. پدرم از هیچ مطلقی خودخواسته شروع کرد (با اینکه خانواده داشت که کاملا حمایتش می کردند)  و بعد از تحصیلات اش ، آنچنان در کارش و تخصص اش به موفقیت رسید که همیشه آرزو می کنم کاش کمی من هم مثل او شوم. یادم نمی رود که چند کارگر ساختمانی بی سواد شهرستانی که در پروژه های او کار می کردند  بر اثر کمک های فکری و مالی و اصرار های او به دانشگاه رسیدند و یکی شد حسابدار، دیگری مهندس و.....(البته خود این  کارگران هم جربزه این کار را داشتند).همیشه دوست داشتم آن دید انسان دوستانه او را  به افراد  طبقه کارگر و زحمتکش را داشتم .......همیشه دوست داشتم مثل او باشم برای فرزندانم .بشم بهترین بابای دنیا

2- مادرم

تنها دلیلی که هنوز از همه  زن ها متنفر نیستم وجود این بانوست. وقتی در بدترین شرایط روحی بودم .وقتی همه چیز را تمام شده می دانستم و هر شب سیاه مست به خانه می رسیدم  داخل اتاقم می شد. اول کمی غر غر می کرد  بعد نصیحت و دست آخر با درک شرایطم مرا در آغوش می کشید و می گفت: فدات شم ، بخواب ، فردا روز بهتریست .من باور دارم تو هم باور کن.و من با این باور ها بود که توانستم بر همه غم ها غلبه کنم.و من بعد از فوت پدرم هیچ وقت نبود او را نفهمیدم چون شیر زنی مانند او در زندگی ام بود. و اعتراف می کنم نه تنها تحت تاثیر ابدی او هستم یه جورهایی هم بچه ننه تشریف دارم.و اعتراف می کنم به بزرگی روح او حسادت می کنم.(نا خود آگاه یاد حرف سهراب سپهری افتادم: ایران دشت های فراخ، مادران خوب و روشنفکران بد دارد)

3-آقای دال

چند ماه پیش در دو پست شرح زندگی آقای دال و عشق اش و دلیل تنها بودن این مرد را نوشتم .هنوز نتوانسته ام بفهم اگر در موقعیت او می بودم چه می کردم ...اما اگر برای همه دنیا خدای عشق افرودیته باشد برای من خدایگان عشق آقای دال است.

4- رئیس سابق

او با جمله ای( بعدا فهمیدم از یکی از کارهای علی حاتمی است .آخر او هم مثل من عاشق این کارگردان بود) و نوازشی سیلی گونه چنان مرا از خواب بی خبری بیدار کرد که هنوز که هنوز است خود را مدیون او می دانم. زمانی که در محل کار سابقم با پسر مدیر عامل که از قضا مدیر کل شرکت هم بود مشکل داشتم و 3-4 بار استعفا نامه نوشتم و هر بار  او فقط لبخند زنان با  گفتن : جوون!(چون کوچکترین کارمند شرکت بودم و مرا به این نام می خواند) جمع کن این بساط نازک نارنجی بودن رو .مرا از صرافت تصمیم ام می انداخت.....و بعد از ترک همکاری در آغوشم گرفت وزمزمه کنان در گوشم  گفت : تا اینجا رو با هم رفتیم از اینجا به بعد رو تنهایی مواظب خودت باش جوون ....

5-پینک فلوید

اعتراف می کنم یکی از دلایلی که انگلیسی را به یاد گرفتم و  تقریبا به سهولت زبان مادری بدان سخن می گویم و می نویسم و می خوانم ، این گروه موسیقی بود.تازه 10-11 ساله بودم که اولین بار آلبوم دیوار این گروه را شنیدم و در اعجاز موسیقایی آن گیر افتادم و هنوز از آن رها نشدم و نمی خواهم که بشوم. و چنان بدان وابسته شدم که با شنیدن آهنگ اکو ( که یکی از  بلندترین آهنگ هاست با 26 دقیقه ) به حالتی خلسه گونه می روم گویی مست مست هستم.دید انتقادی شان به مقوله زن و خیانت ، سیاست، جنگ،ساختار قدرت و....... را من قبول دارم و اعتراف می کنم یکی از دلایل ضد جنگ بودنم همین گروه موسیقی است

6-علی حاتمی

کارگردانی که در مستی یا هوشیاری از جملات فیلم هایش استفاده می کنم . آنچنان عاشق فضا سازی های فیلم ها و سریال های او هستم که شاید بتوانم کلمه به  کلمه و صحنه به صحنه آنها را یک به یک بگویم

یک نمونه اش این است : خشت به آسیاب بدی ، خاک نصیبت می شه آخر و.....

وافراد دیگر که نمی توانم برای هر یک توضیح بدم یعنی حالش نیست

نیچه( تا 25-24 سالگی شدیدا تحت تاثیرش بودم)-
رومن گاری
برتراند راسل

ویل دورانت

صادق هدایت

و....

و از امیر٬ نگاه٬ صورتک خیالی٬ زیگورات من ٬ فریبا٬ نمی دانم درخواست می کنم که در این بازی وبلاگی شرکت کنند